Украинците го потопија рускиот крстосувач Москва со ракета Нептун која е модифицирана руска крстосувачка против бродска ракета Уран која русите ја имаат во изобилство на сите свои пристаништа и воени бази блиску до морето. Чини пола милион долари и има домет до 500 километри. Се работи за најнова воена техонологија која е почната со развој при крајот на СССР а доразвиена со најнови радари и мотори во 90-тите.

Успешното воено тестирање во црното море со потопувањето на гордоста на руската морска флота, значи дека со 1 милион долари ракета можеш да потопиш брод кој вреди од 1 до 12 милијарди долари во зависност од тоа дали е фрегата или носач на авиони. Ова е ужасно лоша вест за Американците чија воена политика е насочена кон супериорност на морињата со носачи на авиони со кои се воспоставува и воздушна супериорност, но со една ракета сето тоа може буквално да потоне во вода. Ќе им останат само подморниците, тешките далекусежни бомбардери и интерконтиненталните ракети но таму Русија отсекогаш важела за подобра или во најмала рака изедначена со американците.

The previous anti-ship missiles made in USSR were highly capable, but they also were large and expensive. Therefore, the Soviet Navy found that a similar, small and very low flying missile would be useful. This new system was planned as small, cheap, and easy to install missile for a variety of platforms. This new system, called 3M24 Uran (in western nomenclature, SS-N-25) was originally meant for small surface combatants such as frigates, like the Krivak, Gepard and Neustrashimy. It was the answer to western missiles like the US Harpoon. Informally, it was also known as ‘Harpoonski’, as it was broadly comparable, especially in appearance, with the American missile.[9]

The initial development started in Zvezda-Strela State Scientific-Industrial Center (GNPTs) group in 1972 or 1977, depending on the sources.[10] Zvezda received the official go ahead to begin work on the Kh-35 in 1983-1984 by a decree of the USSR Council of Ministers and the USSR CPSU Central Committee to arm ships of medium tonnage.[citation needed]

Test launches began in 1985, but there were several problems and failures with the miniaturized active radar system. It was first displayed in 1992 and listed as only being intended for export, when it was, in fact, not yet for production. In 1994 India ordered Uran missiles (the Kh-35E export variant). This led to the full development, and deliveries started to the Indian Navy in 1996. Russia adopted it only in 2003 (for ships), and 2004 (Bal, coastal system). The air-launched variant (originally made for Indian Il-38SD patrol aircraft) was completed in 2005 and later deployed on Russian Federation aircraft.

The KH-35 can be considered the successor to the SS-N-2 Styx missile, albeit much smaller and more modern. It boasts greater range than legacy missile systems, and is much cheaper than other contemporary anti-ship missiles like Kalibr or Oniks, costing an estimated $500,000 USD per missile.